Σημαδιακές είναι οι ημέρες που περνάμε για τους τρεις μεγάλους του Ελληνικού ποδοσφαίρου και αν πιστεύουν κάποιοι πως η ιστορία παίζει τα δικά της παιχνίδια, τότε μιλάμε για σατανικές συμπτώσεις που θα καταλάβετε παρακάτω. Ας αρχίσουμε με τον Ολυμπιακό, στον οποίο μετά την ήττα στην Ξάνθη έχουν αρχίσει να ακούγονται οι γνωστοί ψίθυροι, που συνοδεύουν πάντα την ήττα μίας ελληνικής ομάδας, ακόμη και για απομάκρυνση του προπονητή της (στην προκειμένη περίπτωση του Βαλβέρδε). Αν ανατρέξουμε λοιπόν μερικά χρόνια πίσω θα δούμε πως σαν σήμερα, πριν 47 χρόνια ακριβώς, όταν ο Ολυμπιακός είχε μείνει από προπονητή, έγινε γνωστό ότι αναλαμβάνει την τεχνική του ηγεσία ένας από τους σημαντικότερους ξένους προπονητές που έχουν δουλέψει στην Ελλάδα. Ο λόγος για τον Μάρτον Μπούκοβι, ο οποίος με συνεργάτη τον συμπατριώτη του, παλιό αμυντικό της εθνικής Ουγγαρίας, Μίχαϊ Λάντος, άλλαξαν τον ρου της ιστορίας του πειραϊκού συλλόγου, αφού στα πρώτα χρόνια της Α΄Εθνικής, δεν είχε καταφέρει να πανηγυρίσει ποτέ τον τίτλο. Αρχικά θεωρείτο ότι ο Μπούκοβι, που θα ερχόταν ως μάνατζερ, θα είχε δευτερεύοντα ρόλο, αφού ο Λάντος ήταν πιο γνωστός, ως βασικό στέλεχος της μεγάλης εθνικής Ουγγαρίας του ΄54. Στην πραγματικότητα οι ρόλοι ήταν αντίθετοι. Να σημειωθεί δε πως ο μηνιαίος μισθός των δύο Ούγγρων, που αναμένονταν στον Πειραιά στις αρχές Φεβρουαρίου, θα έφθανε τις 36.000 δρχ. για τον καθένα. Αυτά για τις ιστορικές συμπτώσεις του Ολυμπιακού, αν και το βλέπω δύσκολο να επαναληφθεί η ιστορία. Τώρα θα μου πείτε στην Ελλάδα ζούμε. Μπούκοβι πάντως δεν ξαναπερνάει απο την Ελλάδα 
.Για τον Παναθηναϊκό είναι γνωστό το οικονομικό αδιέξοδο που βρίσκεται εδώ και πολύ καιρό τώρα. Χρήματα δεν υπάρχουν, μεταγραφές δεν μπορούν να γίνουν και το ρόστερ της ομάδας δεν ενισχύεται. Αν γυρίσουμε 39 χρόνια πίσω σαν σήμερα, θα δούμε πως τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα για το τριφύλλι, αφού ο τότε πρόεδρος του Παναθηναϊκού, Μιχάλης Κίτσιος, προειδοποιούσε τους διοικούντες τον Ολυμπιακό ότι θα εκπλαγούν με τις μεταγραφές της ομάδας του, την ώρα που ο Λάκης Πετρόπουλος απαντούσε αρνητικά στην πρόταση του τότε Γ.Γ.Α. Γιώργου Βλαδίμηρου για την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας της Εθνικής ομάδας. Σίγουρα πολλοί φίλοι των πρασίνων θα ήθελαν και σήμερα να ακούσουν κάτι παρόμοιο από την διοίκηση της ομάδας τους, αλλά στη παρούσα φάση μοιάζει με μακρινό όνειρο. Αν και υπάρχει ο Βλάσης που προειδοποιεί τους πάντες, μοιράζοντας δεξιά κι αριστερά υποσχέσεις, κρατώντας τους πράσινους ζεστούς. Και στη ΑΕΚ όμως η κατάσταση δεν είναι καλύτερη και για να λέμε την αλήθεια είναι πολύ χειρότερη από του Παναθηναϊκού, αφού εδώ έχουμε το φαινόμενο των προσφυγών των παικτών, για να αποκτήσουν την ελευθερία τους και να αναζητήσουν αλλού την τύχη τους, που θα τους λύσει το οικονομικό πρόβλημα. Αν γυρίσουμε 36 χρόνια πίσω σαν σήμερα, θα δούμε πως ο Δικέφαλος βρισκόταν στην καλύτερη περίοδο της ιστορίας του, με ένα πρόεδρο, τον Λουκά Μπάρλο, να αποτελεί εγγύηση για την ομάδα, με οικονομική ευεξία και με ένα ρόστερ περιζήτητο, που δεν θα το ξαναδούν οι φίλοι της ΑΕΚ. Στις 24 Ιανουαρίου 1976 η ΑΕΚ ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο, αποκτώντας έναν νεαρό ποδοσφαιριστή που θα έμενε στην ιστορία για πάντα. Τον Θωμά Μαύρο. Η πολύκροτη υπόθεση της μεταγραφής του Μαύρου στην ΑΕΚ έμπαινε στη τελική ευθεία, αφού το Πρωτοδικείο Αθηνών δικαίωσε τον 22χρονο τότε ποδοσφαιριστή, που ζητούσε να μείνει ελεύθερος από τον Πανιώνιο (επειδή ανανέωνε χωρίς την συγκατάθεση του το δελτίο που είχε υπογράψει όντας ανήλικος). Έτσι λοιπόν η ΑΕΚ απέκτησε τον Μαύρο, κάνοντας τον πατέρα του να δηλώσει από ικανοποίηση «Αδέκαστη η δικαιοσύνη», αφού ήταν ο άνθρωπος που καιγόταν πιο πολύ από τον γιο του για να γίνει η μεταγραφή. Το ίδιο χαρούμενος ήταν και ο Φράντισεκ Φάντροκ, αν και άργησε να χρησιμοποιήσει τον Μαύρο, λόγω καθυστέρησης υπογραφής του δελτίου του. Αυτά για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι. Δυστυχώς για τους φίλους της ΑΕΚ (θέλω να πιστεύω ότι δεν είναι μόνο αυτοί, γιατί σε πολλούς αρέσει το καλό ποδόσφαιρο, ανεξάρτητα συλλογικών προτιμήσεων), ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω και ο Δικέφαλος κάθε μέρα που περνάει χαμηλοφτερουργιάζει όλο και περισσότερο. Ο… Τροχανάς να βάλλει το χέρι του (στη τσέπη του φυσικά και πολύ βαθειά μάλιστα) και ο Θεός βοηθός.
