19 ΜΑΙΟΥ ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ: ΑΦΙΕΡΩΜΑ
ΤΩΝ «ΑΘΛΗΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ.» ΣΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΚΑΙ MIA
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΠΕΙΣΜΑΤΙΚΑ ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΟΥΝ ΩΣ ΤΕΤΟΙΑ
Η μεγάλη σημασία της
ανάδειξης των μαζικών εγκλημάτων που υλοποιήθηκαν σε χρονικές περιόδους,
κατά τη διάρκεια των οποίων η διεθνής κοινότητα δεν είχε ούτε τις
διατάξεις ούτε τους θεσμούς είναι αναμφισβήτητη. Σ΄ αυτό το πλαίσιο
ανήκει και η Γενοκτονία των Ελλήνων, η οποία σε συνδυασμό με το μαζικό
έγκλημα ενάντια στους Αρμένιους και τους Ασσύριους, αποτελούν τις πρώτες
οργανωμένες και προσχεδιασμένες διώξεις του 20ου αιώνα. Όλες από τον
ίδιο θύτη, το οθωμανικό κράτος και την κυβέρνηση των Νεότουρκων και τον
Μουσταφά Κεμάλ. Ο Συμεών Ανανιάδης,
απόγονοι του οποίου ζουν στην Καβάλα, ήταν εξαιρετικός μαθητής και
αθλητής. Αρχηγός της ομάδας και πρωταθλητής. Γρήγορα ξεχώρισε για τις
ηγετικές του ικανότητες και αναδείχθηκε σε φυσικό ηγέτη της ομάδας
«Πόντος». Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος»,
ιδρύθηκε από αποφοίτους του Κολλεγίου «Ανατόλια» της Μερζιφούντας το
1903. Στη διοίκησή του συμμετείχαν τόσο οι μαθητές όσο και οι
δάσκαλοι του κολλεγίου, ενώ η δραστηριότητά του αφορούσε τους τομείς του
πνεύματος, της τέχνης και του αθλητισμού, φτάνοντας το 1913, τα 180
μέλη. Στις 12 Φεβρουαρίου 1921
θα γίνει η σύλληψη των μαθητών-αθλητών του αθλητικού συλλόγου
«Πόντος», οι οποίοι θα απαγχονιστούν στα μέσα Ιουνίου του ίδιου έτους
στην Αμάσεια. Ειδικότερα, οι μαθητές- αθλητές της ποδοσφαιρικής ομάδας
«Πόντος» θα καταδικασθούν σε θάνατο έχοντας σαν βασική κατηγορία την εμφάνιση της ομάδας: άσπρες
και μπλε οριζόντιες ρίγες και το γράμμα «Π» στο στήθος! Έτσι η
ποδοσφαιρική ομάδα και οι αθλητές της, μικροί μαθητές, νέοι άνθρωποι,
ήταν ανάμεσα στα θύματα της Γενοκτονίας, που δολοφονήθηκαν μετά την
διαδικασία των αποκαλούμενων «δικαστηρίων ανεξαρτησίας». Για τον ηρωικό θάνατο αυτών των παλληκαριών έχει γράψει με έναν ιδιαίτερο και μοναδικό τρόπο ο Γιώργος Δαμιανός:
«Στα όνειρα μου
έρχεται συχνά η μακρινή φωνή της μάνας τρελής στους έρημους δρόμους και
με ρωτάει με παράπονο αν κλαίνε ακόμα τα ματοπήγαδα. Με ρωτάει για
κάποιους πραγματικούς ήρωες του ποδοσφαίρου. Ήταν παιδιά της γης του
Πόντου. Δεν έπαιξαν ποτέ σε μεγάλες οργανώσεις. Δε λατρεύτηκαν ποτέ ως
θεοί από το αφιονισμένο πλήθος, δεν είδαν ποτέ τους οπαδούς να γεμίζουν
πλατείες και να κλείνουν δρόμους για να εκδηλώσουν την εθνική
υπερηφάνεια τους (τι χυδαίες που φαίνονται, ορισμένες φορές, οι λέξεις). Οι ήρωες (αν ακόμα
έχουν, ακόμα, νόημα οι λέξεις) της ομάδας «Πόντος» ήταν καθηγητές,
μαθητές και απόφοιτοι του κολεγίου Ανατολία της Μερζιφούντας Οι
μαθητές αποφάσισαν να τιμήσουν τη φανέλα τους και γι αυτό, παρά την
τρομοκρατία και τις απειλές των Κεμαλικών, αγωνίστηκαν με εμφάνιση που
θυμίζει τη γαλανόλευκη (άσπρες και γαλάζιες ρίγες) και στη μέση το
γράμμα "Π". Αυτό θα αποτελέσει τη βασική κατηγορία των Κεμαλικών, οι
οποίοι θα οδηγήσουν τους Έλληνες αθλητές στο «δικαστήριο» με την
κατηγορία της εσχάτης προδοσίας (12 Φεβρουαρίου 1921) και τον Ιούνιο του
ίδιου χρόνου θα απαγχονιστούν στην Αμάσεια. Η μάνα τρελή στους
έρημους τους δρόμους με ρωτάει απεγνωσμένα αν μιλάνε για αυτούς τους
ήρωες του ποδοσφαίρου και της πατρίδας στις δεκάδες τηλεοπτικές και
ραδιοφωνικές εκπομπές. Μήπως αναφέρουν ένα μονόστηλο οι δεκάδες
αθλητικές εφημερίδες ή τους μνημονεύουν όλα εκείνα τα τέρατα της μνήμης,
που θυμούνται ακόμα και το δευτερόλεπτο που σημειώθηκε κάποιο γκολ, σε
κάποιον αγώνα, πριν τριάντα χρόνια (ήταν, βλέπετε, πολύ σοβαρό γεγονός
για τη μετέπειτα ζωή τους). Μήπως κάποια κινηματογραφική ταινία; κάποιο
βιβλίο; ή έστω κάποιο τραγουδάκι τους αναφέρει;
Κατεβάζω ντροπιασμένος το κεφάλι μου.
Μου λέει και μου ξαναλέει τα ονόματα, μήπως και τα έχω ακούσει σε κάποια ιαχή των φιλάθλων
Γ. Θεοχαρίδης, Χ. Γεωργίου, Α. Συμεών, Α. Παυλίδης, Σ. Ανανιάδης
Κατεβάζω ακόμα πιο ντροπιασμένος το κεφάλι μου.
Τότε εκείνη ανεβάζει το τόνο της φωνή
της και ωρύεται: “Τι ηρωικότερο έχει να επιδείξει το Ελληνικό και το
παγκόσμιο ποδόσφαιρο απ' αυτούς τους ήρωες; Καλά οι ξένοι, αλλά τι θα
πείραζε, όλες τις ελληνικές ομάδες, να αγωνιστούν για μία μόνο
αγωνιστική, με ένα περιβραχιόνιο με το γράμμα "Π";
Κατεβάζω και άλλο το κεφάλι μου.
Κάθε 19 Μαΐου, ημέρα μνήμης της
γενοκτονίας των Ποντίων, θα ξανάρθει η μάνα τρελή στους έρημους τους
δρόμους και με τον αλαφροϊσκιωτο τρόπο της θα με ξαναρωτήσει: «γιατί
κλαιν τα ματοπήγαδα;» και ακόμα δεν έχω βρει απάντηση.
Μήπως κανένας από σας γνωρίζει;
Τι είδανε και κλαίνε αυτά τα πεγαδομάτε;
κλαίν τα πεγαδομάτε (ματοπήγαδα, τα στόμια των πηγαδιών) στίχος από τον ιερότερο θρήνο του Ελληνισμού: το «Τσάμπασιν» (Πόντος)».
Πηγή: athlitikanea.gr
