Ο δημοσιογράφος Άρης Κατσιούκης δημοσίευσε ένα κείμενο στην ιστοσελίδα
theinsiders.gr σχετικά με τη χρωματισμένη δημοσιογραφία, με αφορμή την
επιλογή της κόκκινης και της πράσινης (!) περιγραφής του ντέρμπι ανάμεσα
σε ΠΑΟ και ΟΣΦΠ.
Διάβασα πρόσφατα το διαφημιστικό του σταθμού που έχει τα δικαιώματα
για τη μετάδοση του ντέρμπι Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, στις 18 Μαρτίου. Οι
τηλεθεατές του, θα έχουν τη δυνατότητα, για πρώτη φορά, να επιλέξουν
ανάμεσα σε τρεις σχολιασμούς. Έναν «πράσινο», έναν «κόκκινο» και έναν
«ουδέτερο». Θα φορέσεις τα γυαλιά με το χρώμα της αρεσκείας σου (μου έχει μείνει
αυτό από τα all time classic «κόκκινα γυαλιά του Σαντσίς» στην περιγραφή
του Φ. Συρίγου) και θα παρακολουθήσεις το ματς, ακούγοντας αυτό που θα
ευχαριστεί τα αυτιά σου. Αλλά και στις εφημερίδες το ίδιο δεν
γίνεται; Υπάρχει -τουλάχιστον- μία για κάθε ομάδα. Ακόμα και στις
λεγόμενες «ουδέτερες», τα ρεπορτάζ μοιράζονται συνήθως με βάση τις
προτιμήσεις των συντακτών και καλύπτονται από «φίλα προσκείμενους» στις
ομάδες. Γιατί, όμως, ο ρεπόρτερ να πρέπει να είναι και οπαδός του κάθε
συλλόγου; Από τη μια, αυτό έχει λογική. Όλοι μας, από παιδιά, κάποια
ομάδα συμπαθούσαμε. Όσοι ασχολήθηκαν επαγγελματικά με αυτόν το χώρο,
δικαιολογημένο ήταν να θέλουν να επιλέξουν το ρεπορτάζ της αγαπημένης
τους ομάδας. Όμως, τι είδους δημοσιογραφία είναι να φιλτράρεις τα γεγονότα, με
τέτοιο τρόπο, ώστε αυτό που θα γράψεις ή θα πεις να μη βλάπτει την
αγαπημένη σου ομάδα; Αφορμή για αυτό το κείμενο ήταν ένα άρθρο για
την καφρίλα στον Τύπο και ένας διάλογος για το θέμα με τον Βασίλη
Σαμπράκο, στο twitter. Στην Κύπρο η καφρίλα απαγορεύεται. Στην Ελλάδα
μοιάζει να είναι απαραίτητο συστατικό επιτυχίας ή έστω επιβίωσης...«Μα πως θα πουλήσεις την «βαμμένη» εφημερίδα στον παθιασμένο οπαδό,
αν για παράδειγμα, δεν κάνεις «πιπεράτο» πρωτοσέλιδο με τον αποκλεισμό
του «μισητού» αντιπάλου από... Ισλανδούς ψαράδες;» θα μπορούσε να με
ρωτήσει ο εκδότης. Εδώ μπαίνει η δική μας ευθύνη. Το... «αυτό θέλει ο κόσμος» είναι, νομίζω, εύκολη δικαιολογία. Το να πει ή να γράψει ένας ρεπόρτερ την αλήθεια για ένα σοβαρό θέμα
που μπορεί να «κάνει κακό στην ομάδα» ενδέχεται να του δημιουργήσει
σοβαρά προβλήματα. Έχω την τύχη να γνωρίζω κάποιους (λίγους βέβαια) που
θα το έκαναν, γιατί θεωρούν ότι οι αλήθειες, ειδικά όσες αποδεικνύονται
με ντοκουμέντα, είναι πάνω από το... «καλό της ομάδας». Αυτό δεν (θα
έπρεπε να) είναι, άλλωστε, η δημοσιογραφία; Στην Ελλάδα, σε αντίθεση με όσα διάβασα ότι συμβαίνουν στην Κύπρο,
φαίνεται ότι μας αρέσει να συντηρούμε και να διαιωνίζουμε τις
αντιπαλότητες, την έχθρα, το μίσος. Για αυτό και βλέπουμε τελικούς
ομάδων των εκατομμυρίων με 900 οπαδούς. Για αυτό και δε θυμάμαι, για
παράδειγμα, στη Θεσσαλονίκη, πότε ήταν η τελευταία φορά που συνυπήρξαν
φίλοι δύο ομάδων της ίδιας πόλης στο ίδιο γήπεδο. Τι έχουν να χωρίσουν; Σίγουρα, πάντως, έχουμε τη δημοσιογραφία που μας αξίζει και ως
αναγνώστες/ακροατές/τηλεθεατές, μα πολύ περισσότερο ως δημοσιογράφοι.
